De zoektocht in de donkere tunnel

Rollercoaster van paniekaanvallen en huilbuien
Het afgelopen anderhalf jaar is een behoorlijke emotionele rollercoaster geweest. De normaal gesproken altijd vrolijke, rondhuppelende en energieke Liese was af en toe ver te zoeken. Oneindig veel tranen en uren van apatisch liggend op de bank. Als een hoopje ellende. Niet wetend wat ik met mijzelf aan moest.

Hoe hopeloos, verdrietig of ellendig ik mij in de periode van m’n burn-out heb gevoeld, heb ik mij altijd proberen voor te houden dat het weer goed zou komen. Dat het blije gevoel weer naar boven zou komen. Dat er licht aan het einde van de tunnel zou schijnen.

Dat was soms best lastig voor te stellen, zo tussen de paniekaanvallen, huilbuien en volledige hopeloosheid door.
Want die tunnel leek soms eindeloos lang.
Maar ergens wist ik dat het goed zou komen. Ergens, ver in de verte wist ik dat er een mini gloeilampje zou schijnen. In die periode was ie alleen niet moeilijk te zien.

Waar is dat filter?!
Ik kan het me nu, na zo’n anderhalf jaar, amper nog voorstellen dat ik tientallen keren de supermarkt in tranen ben uitgelopen toen ik net mijn mandje had gepakt en daar een stuk fruit in had gedaan. Volledig overprikkeld al na de eerste appels en tomaten.

Dan wilde ik niets liever dan zo snel mogelijk naar buiten.
Een soort van emotionele claustrofobie.
Bestaat dat? Ik denk dat het wel een passende beschrijving is.
Net zoals de keren dat ik met vrienden in een koffietentje of restaurant zat. Om ‘gezellig wat te eten, te drinken en bij te kletsen’. Maar zo gezellig vond ik het vaak helemaal niet. Ik kon me amper concentreren op het gesprek, was vooral bezig met alle rondvliegende prikkels die snoeihard binnenkwamen. De koffiemolen, een deur die opengaat, kletterende schoteltjes, de kraan, met een beetje mazzel een sapcentrifuge, een piepende pinautomaat en natuurlijk nog alle gesprekken van mensen om ons heen en het personeel. Waaaar was dat filter gebleven?

Ongekend hoe intens die dingen kunnen binnenkomen.
Alsof het filter van demping en sortering van geluiden en beelden totaal niet meer bestaat.
Alles kwam drie keer zo hard binnen dan dat ik gewend was – dan dat ik überhaupt had kunnen bedenken.

Verkeer en Openbaar Vervoer
Ook het autorijden, of eigenlijk het gehele verkeer heb ik een tijdje verschrikkelijk gevonden.
Al die auto’s. Al die fietsers. Al die mensen. Stoplichten. De juiste weg kiezen en onthouden. Ontelbare keren was ik letterlijk de weg kwijt.
Kwam ik ergens stil te staan, keek ik om me heen en vroeg ik mijzelf af: “waar waren we ook alweer onderweg naartoe?” En er dan achter komend dat je aan volledig de andere kant van de stad staat. Oeps.
En dan die koplampen van de auto’s, tijdens het rijden in het donker. Meerdere keren klapte ik de binnenspiegel weg, om die lampen iets te dempen. Zo intens kwamen die lichten binnen.
Volle focus op de witte lijnen op de weg voor mij.
Muziek uit. Focus.
De benauwdheid lag op dit soort momenten angstvallig op de loer. Zo nu en dan heb ik de auto aan de zijkant van de weg neer moeten zetten. Volledig het spoor bijster en niet meer voor mijzelf instaand.

Het openbaar vervoer vermijd ik nog steeds zoveel mogelijk.
Dat is echt dé plek waar zo ongeveer alle prikkels samenkomen. Geluid, verkeer, mensen, geuren, lichten, geschreeuw, gehaast, geduw. Niks geen eigen ruimte van meer dan een halve meter voor jezelf.
De ‘noise reduction’ functie van m’n koptelefoon kon soms niet eens tegen deze geluiden op.
Na een paniekaanval op Utrecht Centraal was het echt een tijdje klaar met Liese en het Openbaar Vervoer. Nog nooit heb ik mijzelf zo’n labiel wezentje gevoeld als in die periode. Zoals ik al eerder schreef, kan ik het me nu amper voorstellen dat ik die aanvallen heb gehad, dat ik me zo intens hopeloos, reddeloos en verdrietig heb gevoeld.

Goedbedoelde adviezen
Wat ik me continue heb voorgehouden, hoe K*T ik me ook voelde: “aan het einde van de tunnel schijnt licht”. Er waren mensen die zeiden: “Lies, dat licht kan je zelf ook aanzetten”.
Was goed bedoeld, maar kon er toen niks mee. Dacht alleen maar: ga weg met je goedbedoelde adviezen, ik voel mij nu gewoon hopeloos k.u.t.
Inmiddels ben ik die tunnel flink doorgekropen. Met de nodige tijd (inmiddels zijn we 1,5 jaar onderweg na de constatering van de burn-out), theorieën, wijze lessen, cursussen en liefde van mensen om mij heen, heb ik het licht weer gevonden.

Back on track
De energie is terug. Het bruist weer vanbinnen. Ik voel me happy, kan weer genieten van de dingen om mij heen. Werk steeds wat meer uurtjes in de week en heb zin om meer dingen op te gaan pakken en te ondernemen.
En ook het slapen gaat steeds beter.
Van ruim een jaar lang uren wakker liggen, niet in slaap kunnen komen of woelen totdat m’n dekbedovertrek volledig ondersteboven zat, slaap ik zo nu en dan weer nachtjes door.
Dat is wel echt een feest kan ik je vertellen!

Heel soms dooft dat licht nog ineens weg. De eerste keren schrok ik hier heel erg van “oh nee, het komt toch niet terug he? Ik wil die donkere tunnel niet meer in!”
Inmiddels weet ik dat die momenten van korte duur zijn.
En dat ze er een soort van bij horen.
Juist díe momenten kunnen ook maken dat er daarna des te meer genoten kan worden.

Iets met “zo is het leven”. Met de bijbehorende ups en downs. Waar we van leren, waardoor we kunnen groeien en ons verder kunnen ontwikkelen.

Leren surfen op de golven van de zee
Ik vergelijk het graag met de golven van de zee. Vaak kan je heerlijk van de golven af surfen en zo nu en dan ga je flink op je bek, word je overspoeld en drijf je uiteindelijk weer naar boven.
En daar komt al snel genoeg een volgende golf die je kunt pakken. Een nieuwe, frisse golf waarvan je heerlijk af kunt surfen. Of gewoon op kan blijven dobberen. Ook weleens zo relaxt.

In die donkere tunnel hoef ik in ieder geval niet meer rond te struinen.
Je kan namelijk inderdaad dat licht zelf aanzetten.
Al is het soms even zoeken naar het lichtknopje.

Zo, dit was me het persoonlijke verhaal van vandaag wel weer 🙂
Zoek je me? Dan lig ik waarschijnlijk in de zee, lekker aan het surfen of aan het dobberen op de golven….

Liefs, Liese

3 Reacties

  1. viagra con receta

    Las bombas de vacío eléctricas o manuales quitan el aire de un tubo hueco colocado sobre el pene, llevando la sangre al órgano. En términos médicos llamamos a este fenómeno “espectadorar”.

  2. buy cialis

    For those men who have problems in their sexual lives, Cialis is an indispensable drug.

  3. comprar levitra

    La impotencia sexual masculina o disfunción eréctil es la incapacidad persistente para conseguir o mantener una erección que permita una relación sexual satisfactoria.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *