Op Koningsdag ontvlucht ik de stad

Op Koningsdag ontvlucht ik de stad.

Weg van de massa’s mensen.

Weg van de gezellige rommelmarktjes, de kroegen, terrasjes en de drukte.

Een aantal jaar geleden stond ik op dit soort dagen nog springend, drinkend en joelend op de populaire plekken zoals bijvoorbeeld het Museumplein in Amsterdam.

Vaak ging ik er zelfs als één van de laatste weg. Op m’n afgetrapte, inmiddels niet meer als wit te herkennen gympies, over een tapijt van plastic bekers wankelend, op zoek naar een kroeg waar we het feestje voort konden zetten.

Waar ik toen opging in de mensenmassa en stond te hossen op de muziek met een biertje in beide handen, vermijd ik tegenwoordig dit soort festijnen liever, dan dat ik er deel van uitmaak.

Ik heb het idee dat het door m’n burn-out komt.

In die periode heb ik een aantal keer een paniekaanval gehad.

Dit gebeurde vooral op plekken waar het druk was.

Veel mensen bij elkaar. Veel geluid. Veel geuren. Veel kleuren. Veel stemmen. Veel dingen gaande. Veel prikkels.

Zo’n paniekaanval kwam de eerste keer totaal onverwachts. Ik begreep er niks van. Wist niet wat me overkwam. Zonder specifieke aanleiding begon ik op slag te huilen.

Met een halve soort van hyperventilatie die volgde, wist ik dan niet meer waar ik het zoeken moest.

Op dat soort momenten wilde ik niets liever dan weg uit de drukte, weg van de menigte, weg uit de ruimte.

Naar een plek waar het rustig was. Waar ik kon uithuilen en weer tot mezelf kon komen.

Na de tweede of derde paniekaanval, voelde ik het al beter wanneer zo’n aanval op de loer lag.

Ik wist wat ik te doen had om de aanval te voorkomen: weg uit de drukte.

Dagen zoals vandaag, Koningsdag, zijn van die typische dagen waarop veel mensen gezellig bij elkaar komen. Muziek aan, biertje erbij, veel ouwehoeren. Nog meer mensen, nog meer muziek en nog meer geouwehoer.

Precies de ingrediënten & omstandigheden waarin ik de meeste paniekaanvallen heb gehad.

Ik ben mijzelf eens af gaan vragen: wil ik daar dan echt tussen staan? Wil ik echt in die drukte zijn?

Het gevoel wat ik kreeg als ik daaraan dacht, benauwde me. Nog steeds eigenlijk.

En natuurlijk ook de angst op weer zo’n aanval.

Dan wil ik niets liever dan naar huis. Of ergens anders op een rustige, fijne plek zijn.

Met mensen die mij kennen, die dit van mij begrijpen en accepteren.

Ergens baal ik hier enorm van, want ik ben een gezelligheidsdier in hart en nieren.

Lekker slap ouwehoeren of de meest diepgaande gesprekken voeren.

Vrienden en bekenden zien. Even gedag zeggen en gezellig een drankje doen.

De sfeer die ontstaat als zoveel mensen op zo’n dag als vandaag bij elkaar komen, dat heeft natuurlijk ook iets magisch. Zo feestelijk, zo gezellig en ergens ook een soort van knus.

De muziek, de ambiance, het bestellen van de drankjes aan de bar. Ja, ik houd ervan!

En ergens dus ook niet. Ergens beangstigd het me.

Luisterend naar mijn gevoel heb ik om die reden vandaag dan ook de drukte ontvlucht.

Weg uit de stad. Weg van de drukte en prikkels.

Met een vriendinnetje naar het strand gereden, gewandeld en in een fijne strandtent vertoefd.

Het was er gelukkig heerlijk rustig, fijne loungemuziek op de achtergrond, gezellige, mooie gesprekken en… heerlijk eten (mocht je me nog niet zo goed kennen; daar word ik erg blij van 😉).

Dus ja, op Koningsdag ontvlucht ik de stad en vier ik op een ietwat andere manier het Koningsdagfeestje. Op een plek die ‘wat minder’ prikkel overheersend is.

Ergens vind ik dit wel lastig, zoals ik al aangaf.

Maarja, wat doe je eraan?

Voelen wat goed voelt, accepteren en ermee om leren gaan.

Wie weet kan ik over een tijdje wel weer dit soort ‘druktes’ aan.

Wie weet ook niet en dan vier ik Koningsdag gewoon lekker op het strand.

Want ik kan je verklappen: dat was ook heel fijn!

Hebben jullie ook zo’n fijne dag gehad? 😊  

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *