Verslag Nature Quest 2018

Al tien keer opnieuw begonnen om het verhaal van mijn ervaringen van de Nature Quest onder woorden te brengen.
Waar te beginnen? Wat wel en wat liever niet te delen?

Laat ik vooropstellen dat het een hele bijzondere, intense en onvergetelijke ervaring is geweest.

4 dagen in het bos.
Met niks.
Geen eten, geen telefoon, geen besef van tijd, geen pen, papier, geen boek.
Alleen 9 liter water, een stel citroenen, ahornsiroop, een matje, een hangmat en een tarp. That’s it.

“Wat blijft er van je over als je niks meer hebt?”

Mocht je je – net als ik deed nog zo’n week voor dit avontuur – afvragen wat een tarp is? Dat is een drie- of vierhoekig stevig zeiltje van zo’n 2 bij 3 meter. Deze kun je tussen bomen spannen, zodat je spullen (en jijzelf) fijn droog blijven.

De gebruiksaanwijzing en nadere instructies voor het opzetten van dit apparaat heb ik bewaard voor in het bos. Daar zou ik genoeg tijd hebben om dat in alle rust lekker uit te vogelen 😉

De week voorafgaand aan het bosavontuur stond voornamelijk in het teken van de lichamelijke voorbereiding: afbouwen met cafeïne en alcohol. Eetporties verkleinen. Zoveel mogelijk natuurlijke producten eten en minderen met suikers.

Het laten staan van alcohol en koffie ging me best goed af.
Het verkleinen van de porties daarentegen… mwah… niet echt 😉
Ergens dacht ik ook: ja beter dat ik juist wat meer eet. Wantuh, zoveel vetreserves heeft dat lichaampje van mij al niet, waar moet ik dan die vier dagen op teren??
En ik dacht: ja daar in het bos heb ik toch ook geen eten, dus grote kans dat ik daar wat hongergevoelens krijg, dan hoef ik die niet nu ook al een week van te voren te hebben 😉

Anyway.
Donderdagochtend verzamelden we op een groot, open veld in het Kuinderbos te Bant.
De weergoden waren ons goed gezind: er was de komende dagen vooral zon en warme temperaturen voorspeld.
Ondanks die positieve voorspellingen, had ik toch het zekere voor het onzekere genomen en m’n backpack volgeladen met dikke truien, fleecespullen in allerlei soorten en maten (fleeceslaapzak, fleecebroek, fleecetrui…) en zelfs en muts en handschoenen. Om het in ieder geval niet koud te kunnen krijgen.
Ik vind kamperen en buitendingen echt fantastisch.
Maar die KOU die er soms bij komt kijken. Daar ga ik echt niet goed op.
Daarvoor kan ik nog wel wat cursussen volgen bij koude-trainingen expert a.k.a. Iceman, Wim Hof.

Na enkele groepsoefeningen, maken van buddy’s en het eten van ons ‘laatste maaltje’ soep met een broodje, was het dan toch echt tijd om het bos in te gaan.

We werden in groepen opgedeeld, zodat iedereen mooi verspreid in het bos zou zitten.
Je weet dus dat er nog zo’n 100 man ergens in het bos zouden zitten, maar die kon je niet zien en het was dan ook niet de bedoeling om elkaar op te zoeken.

Na wat zoeken had ik een fijn plekje gevonden.
Tussen de bomen.
Best logisch. In een bos.

 

Het was eigenlijk best leuk om zo je eigen plekje ‘in te richten’ en je daar te settelen.
Hangmatje ophangen.
Uitvinden hoe een tarp werkt en hoe je deze handig neer kan zetten.
Bedje klaarmaken voor de nacht.

Tsja.

En daar zit je dan.
In een bos.
Met nog vele anderen, maar hen zie of spreek ik de komende dagen niet.
In een cirkel met een doorsnede van zo’n 5 meter.

Ik had me voorgenomen om mij te verstoppen voor het ‘jehebtnogzoveeltedoenstemmetje’.
Dat was nog een behoorlijk uitdagend verstopspel, kan ik je zeggen.
M’n hart was in alle staten en klopte als een tierelier.
Niet van angst om in dat bos te slapen (daar had ik eigenlijk alle vertrouwen in en ook heel veel zin in.  Ik houd wel van een beetje avontuur 😊).
Maar dat hart ging tekeer van onrust en stress.
Iets wat zich blijkbaar  de afgelopen periode weer in m’n lichaam had verzameld en opgestapeld.
In het dagelijks leven is dat gevoel zo makkelijk weg te duwen.
Afleiding te zoeken om er maar niet naar hoeven luisteren.
Maarja, hier in zo’n bos is die afleiding er niet. Dus dan word je daar ineens weer keihard mee geconfronteerd…

Zo zet ik thuis voor het slapengaan een geleide meditatie op, zodat ik rustiger word en uiteindelijk in slaap kan vallen.
Nou doen die bomen in zo’n bos veel, maar geleide meditaties geven? Nope 😉

Geen idee hoe lang ik heb wakker gelegen voordat ik in slaap viel.
Je hebt überhaupt geen besef van tijd natuurlijk. De enige schatting die je kan maken is die op basis van de stand van de zon.

Uiteindelijk ben ik wel ergens in slaap gevallen, want ik werd ’s ochtends vroeg (?) haha geen idee – wakker gemaakt door het vrolijke gefluit van de vogeltjes en de zon die aan het opkomen was.
Wauw.
Wat is het heerlijk om op zo’n ‘natuurlijke’ manier wakker te worden.
Te leven met het ritme van de zon. Van de dag en de nacht.

Wat ik zo wonderbaarlijk vond, is dat ik amper honger of trek had.
Zonder grappen.
Af en toe wel een vlaagje van ‘hm, ik zou wel wat lusten’, maar dat verdween elke keer best snel.
Je hebt daar ten slotte ook niks. Het lijkt wel alsof je lichaam die kennis met zich meeneemt en dus ook geen ‘hongersignaal’ afgeeft.

Verveling.
Ja, die was er zo nu en dan.
De opdracht was om die te onderzoeken.
Te kijken wat die verveling is.
Waar het vandaan komt.
Wat je in het dagelijks leven nu gedaan zou hebben.
En: wat zou je in de toekomst met dit gegeven, dit gevoel gaan doen?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat gevoel van verveling 9 van de 10 keer eigenlijk best lekker vond.
Hoe chill is het om je je te VERVELEN?
Wanneer doen we dat eigenlijk nog?
Ik kan het me niet eens meer herinneren wanneer ik in het dagelijks leven mij voor het laatst verveeld heb. Jij?

Het was ook zo fijn om geen prikkels en afleiding te hebben.
Geen geluid, behalve die van de natuur.
Nou kan de natuur trouwens een behoooorlijke hoop herrie maken, zeg!
Ik was echt blij als ’s avonds de vogels gingen slapen en dat gekwetter ophield. Heuse orkesten die die beestjes produceren.

Microscopische kijk.
Terwijl je daar zo ligt op een matje, of aan het bungelen bent in de hangmat, zijn het de kleine beestjes die regelmatig je aandacht trekken. En dan vooral hun voortbewegingsmechanismes.
Het is echt bizar wat voor kleine beestjes daar allemaal rondkrioelen en vliegen.
Heb je ooit weleens het kruipmechanisme van een rups bestudeerd?
Fascinerend en grappig tegelijkertijd.
Zo’n rupsje blijft z’n achterkant vasthouden aan een takje en met z’n koppie tast ie allerlei kanten af, om te kijken waar ie kan ‘landen’ om vervolgens een nieuwe kruip in te zetten.
Snap je? :p haha Very interesting.

Takjes en bomen.
Op dag drie vond ik het toch wel echt een beetje saai worden.
Daarnaast voelde ik me mega verslapt. Elke keer als ik opstond, zakte ik als vanzelf bijna weer naar beneden.
Een slokje van het water met ahornsiroop deed wonderen. 😉
Grappig om te zien dat veel van het ‘honger’ of ‘slap’ gevoel ik normaal gesproken letterlijk voed met eten. Logisch natuurlijk: je hebt brandstof nodig en dat zit voor een groot deel in eten.

Maar… ik bedacht me daar ook een mooie theorie: eigenlijk is het lichaam moe. En waar zou een moe lichaam eigenlijk behoefte aan hebben?
Precies.
Aan rust.
Even liggen. Een dutje doen.

Deze wijsheid neem ik mee naar huis: als ik wil eten omdat ik moe ben en ‘energie’ nodig heb, is het handiger even te gaan liggen en op die manier op te laden. Een natuurlijke energieoplading 😊

Jajoh, zo’n tijd in het bos brengt mooie wijsheden met je mee.

Dag 4, de laatste dag, vond ik denk ik het fijnste.
Ik was een heel stuk rustiger geworden.
Minder drukke stemmen in m’n hoofd en m’n hartje voelde ook meer gekalmeerd.
En ook: je wist dat je vandaag ergens opgehaald zou worden.

Het einde was in zicht.

Wat wilde ik er nog uithalen? Waar wilde ik nog over nadenken?

Ik werd wakker met de vraag: “Wat wil je echt?”

Pfoe… Dat deed me wel wat.

Het maakte me radeloos. Hulpeloos.
“Kan iemand me helpen alsjeblieft? What the fack wil ik nou écht in dit leven?”

Waarom kwam deze vraag nu ineens bij mij op? Net op het moment dat deze Quest bijna op z’n einde kwam? Ik had het gevoel nog zo’n 4 dagen te kunnen gebruiken om dit vraagstuk nader te onderzoeken en uit te pluizen.

Ik vroeg het aan een boom.
Maar die zei niks terug.
En toen dacht ik: wat nou als die boom wél zou kunnen praten. Wat zou die dan tegen mij willen zeggen?

Voor zover bomen kunnen praten, antwoordde de boom:
Dat ik meer rust heb te nemen.
Dingen naast me neer heb te leggen.
De boel even de boel te laten.
Want, zo liet de boom mij zien, ik heb de afgelopen periode (te) hard gas gegeven. Nieuwe website, nieuwe diensten, nieuwe manier van boekhouden. Veel nieuwe en veel toffe dingen. Maar blijkbaar is het voor mij too much geweest.
En daarbij: veelal in m’n eentje gedaan.
Vanachter m’n laptop.
In m’n uppie.
Zittend tussen vier muren.

Nou, als ik ergens echt niet blij van word… dan is dat het wel!

Ik wil dingen samen doen. Buiten zijn. In beweging zijn.
De wijze bomen deden me dit doen beseffen.

Mooi he, hoe bomen toch kunnen antwoorden zonder dat ze kunnen praten.

Het idee om met een Team dingen SAMEN te realiseren, meer buiten te zijn en veeeul minder achter die flaptop te zitten.
Dat maakt me blij. Heul blij. Dat is iets wat ik echt wil. Ja.

Hoe/wie/wat/waar… daar ga ik verder lekker over dromen.
Er fladdert nu een idee in m’n hoofd van het opzetten van een Beachclub, aan het strand (my most favourite place), met gezond eten, duurzaamheid en toffe, mooie events en (kook)workshops.
Het zou zomaar eens een plek kunnen zijn, waar allerlei dingen heel mooi op hun plek lijken te gaan vallen…

Ik ga er lekker verder over dromen.
To be continued 😊

Als je dit zo leest, zet het jou wellicht ook aan het denken.
Wat wil jíj écht? En wat is jouw droom?

————————————-

 

Terug bij het kamp.
Er stonden appeltjes en mandarijnen voor ons klaar.
JAAAA ETEN!! Dacht ik.
Maar na een eerste hap van de lekkere sappige appel, kwam zo’n gevoel omhoog van blegh. Helemaal geen trek in die appel. Helemaal geen zin in eten.
Hoe bizar is dat?
Ik snapte er werkelijk geen reet van.
Na 4 dagen niks eten zou je toch iets van eetlust verwachten?
Zeker hoe ik mezelf ken als lekkere veelvraat 😉

In kleine groepjes kwamen we bijeen om onze belangrijkste inzichten te delen.
Heel mooi te horen hoe eenieder de Quest op z’n eigen manier heeft beleefd.

Daarna een lekker bakje soep. Dit ging er gelukkig wel goed in 😊 Al zat ik ook mega snel weer vol.
Alsof je maag geslonken is.
Een natuurlijke maagverkleining 😉

Daarna een heerlijk verfrissende duik in het meer.
Wat was dit fíjn! Lekker die vieze zweetlucht van je afspoelen 😊

Toen was het tijd om naar huis te gaan.
Echt zin daarin had ik niet.
Ik vond het wel fijn daar. Lekker rustig. Geen zin om echt te praten en te kletsen. Gewoon lekker zitten bij het water en voor me uit turen.

Uiteindelijk toch maar in de auto gestapt. Samen met m’n lieve buddy Floor.
Zo gek op de snelweg ineens, waar iedereen weer met 180 km/uur je voorbijvliegt.
Dat voelde zo tegenstrijdig.
Wij nog in volkomen relax en tranquillo-modus.
Het hele verkeer in volle snelheid.
Zoef zoef.

Bizar hoe snel je weer in die zoef-zoef modus zit.
Voor mij de mooie uitdaging om regelmatig de natuur op te blijven zoeken, te vertragen en te ontspannen.

Want in die ontspanning, daar is alle ruimte om te dromen.
Over mooie, fijne Beachclubs enzo 😊

To be continued!

5 Reacties

  1. Pieter

    Mooi verslag, Lies. Van een bijzonder en leerzaam avontuur. Niet alleen voor jou maar ook voor degenen die je verslag lezen. Dankjewel.

  2. Guus

    Mooi en leuk geschreven Liese! Ik heb helaas alleen de 1 daagse variant gedaan en krijg zo waar zin om die 4-daagse te doen als ik jouw verslag lees….😉

  3. lijnzaadcrackers maken

    It isn’t decent practically discontinuation rates, though. More hour set free up focusing on and connecting with each other also equates to greater marital happiness. The Caitiff available schoolmate Evensong Unevenness make public pioneer miapink.treacit.nl/koken/lijnzaadcrackers-maken.php that married couples who plighted in one conditions at least in an discrete efforts on a pass into a week were 3.5 times more disposed to to unchain being exposed merry in their marriages than those who didn’t enact in as much one time.

  4. norwegian dating site

    It isn’t right-minded more dull away rates, though. More prompting drool up focusing on and connecting with each other also equates to greater marital happiness. The Meeting Evensong Unevenness swivel up begin para.treacit.nl/handige-artikelen/norwegian-dating-site.php that married couples who pledged in association convenience tolerance at least in the nonetheless breath a week were 3.5 times more auspicious to disclose being perfectly thrilled in their marriages than those who didn’t absorb in as much link time.

  5. damesvest lang

    The at worst downside to Satisfied Hour is that there are commonly a kismet of other people bewitching recuperation of the nonetheless vacancy to put across to on a binge bumo.topub.nl/prachtig-huis/damesvest-lang.php and moderate early on the cheap. This means the bank or restaurant libration be up to there, jazzy, and the upper hand slow. However, if you contrivance an originally discretion and certain there at liberty at 4pm, you’ll plausible armies some sale-priced pre-dinner drinks and challenge a story on the impact to yourself.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *