“Volg je hart, want dat klopt”

Tijdens het 2e jaarprogrammaweekend van 365 dagen succesvol, afgelopen weekend in de Jaarbeurs van Utrecht, was er de opdracht van Overvloed.
We kregen de opdracht om het meegenomen geldbiljet in de vorm van een hartje te vouwen.
Na verschillende keren onderling wisselen met elkaar van geldbiljethartjes, kregen we daarna de opdracht om naar buiten te gaan.

Inmiddels met een ander geldbiljet in m’n hand dan waar ik de opdracht mee was begonnen, liep ik de Jaarbeurs uit.
De opdracht: ga op je gevoel af en geef iemand jouw – in een hartje gevouwen – geldbiljet.
Hoe dat verder ging, deel ik graag hieronder met je:

Daar gingen we dan.
In plaats van het drukke Hoog Catherijne in, ging ik liever naar een wat meer rustige uithoek.

Sinds een paniekaanval op het station tijdens m’n burn-out ongeveer 1,5 jaar geleden, vermijd ik drukke stations liever. Sowieso benauwen dat soort overdaadaanprikkel-plekken me behoorlijk, dus ik koos liever voor een rustig alternatief 😊

In die rustige uithoek, daar was een haventje. Een haven met allerlei boten. Wat gras eromheen, mensen die er zwommen. Er hing een soort serene rust, toch best wel in de buurt van de drukte.
M’n hartje begon harder te kloppen. Ik houd van de rust.
Ik houd van boten. Ik ben er praktisch op opgegroeid, heb jarenlang op hoog niveau wedstrijden gezeild en met vakanties ga ik nog steeds het allerliefste eilandhoppen of een vette tocht maken op een zeilboot.

Als vanzelf werd ik ernaartoe getrokken.
De eerste boot trok me niet zo aan. Verder lopen en verder voelen.
De volgende boot, met de naam ‘De Onderneming’.
Boink boink, het geklop in m’n hart werd sterker.
Misschien door m’n eigen onderneming die ik run? Misschien omdat het leven soort als een soort onderneming? Geen idee. Het deed er ook niet toe.
Terug vanuit m’n hoofd naar m’n hart. Deze begon steeds sneller te kloppen, dus ik volgde braaf.

En toen, het nummer van de steiger: 22.
Double Digits.
Zó vaak als ik m’n telefoon pak of ergens op kijk, zie ik die dubbele nummers staan: 22.
En zo ook, toen ik vanochtend het geldbiljet ging pakken. Nog twijfelend over welke.
Nog geen keuze kunnen makend, had ik een briefje van 5, 10, 20, 50 en… 100 meegenomen.
Ik wilde voelen & ervaren op het moment dat we de opdracht kregen om het biljet te pakken.

Met een soort van deze reden had ik ze allemaal meegenomen:
5 in het kader van: leren ontvangen. Ik ben een echte gever en voel mij nog vaak bezwaard als iemand mij meer geeft dan ik de ander.

100 in het kader van: vertrouwen willen hebben op overvloed, op stroming, op flow, op liefde, op kracht, op energie.
Ergens voelde ik het zó erg in m’n lijf, de stroming en het opwindend kloppen van m’n hart, denkend aan het briefje van 100 (of zelfs misschien wel meer…)

En toen dus: de opdracht om het biljet te pakken.
Ik checkte m’n telefoon (onbewust, weet niet eens meer waarom precies) en op het scherm: 11:22.
Dit was het signaal. Ik voelde dat ik de 100 had te pakken. De nummers als soort support om dit spannende deel in te gaan.
Want ja, spannend vond ik het wel.

100 euro. Best wel veel. Daar kan je behoorlijk leuke dingen mee doen.

Zo’n zeven keer van uit-ontbijten: ik word echt heel gelukkig van buiten de deur ontbijten, in een leuk tentje, het liefst met m’n snoet in de zon en m’n dagboekje bij de hand. Of gewoon lekker voor me uit te staren.
Of een deel van een reis betalen. En ik wil heel graag op reis, de wijde wereld in.

Wat je er ook heel leuk mee kan doen: Hartjes van vouwen. 😉

Terug naar steiger 22, bij de boot de Onderneming.
Met mijn geldbiljethartje. Inmiddels getransformeerd tot een hartje van 20 euro.
Al deed dat verder niks af aan de feeling.
Ik voelde het overal stromen in m’n lijf en m’n hart werd als een magneet door dat schip aan die steiger aangetrokken.

Ik ‘klopte aan’ (voor zover dat kan op een boot) 😉
Met een ondersteunende “Joehoe! Is daar iemand?”
Vanuit het schip kwam een respons.
Een mannelijke stem: “Ik kom wel even naar boven”.

En daar kwam hij. Mijn prins op het witte paard. Uhh mijn kapitein op het schip.

Nee geintje (al lijkt het me overigens fantastisch een fantastische vent te moeten op een schip waarmee we samen de wereld rond kunnen reizen & hoe tof als je hem op zo’n manier zou ontmoeten?! 😉 haha).

Ik vertelde de jongeman dat ik wat voor hem had.
Hij keek me wat verward aan, zei dat hij het toch wat vreemd vond.
Ik zei: “Dat kan ik me voorstellen. Maar ik volgde m’n gevoel en kwam hier uit. Dus nu wil ik dit met alle overvloed, liefde, overgave & vertrouwen, aan jou geven”.

De jongeman nam het hartje aan en zei dat hij ook wat wilde zeggen.
Hij vertelde dat zijn vriendin dit schip huurt en dat ze het eigenlijk willen kopen.

Wauw.

Kriebels. Nog meer stroming door m’n lijf.

Dus dit bedrag zou een mooie eerste symbolische investering voor de spaarpot kunnen zijn.

HOE tof dat ik op deze manier hier een bijdrage aan heb kunnen leveren! <3

Beter had dit hartje, dit biljet, deze energie, deze flow, op dit moment niet terecht kunnen komen.

Dit voelde zó kloppend.

3 Reacties

  1. Esther

    Wat een geweldig mooi verhaal Liese! Kippenvelmomentje!

  2. Evelyne

    Wat een mooi verhaal, Liese… blijf jij je gevoel maar volgen, dan komt alles goed. 🙂

  3. Encarnita

    Wat een prachtig verhaal lieve Liese. Wat mooi om je zo “wat beter te leren kennen” volg jij je spontaniteit en je gevoel maar hoor dan ga je nog meer stralen en loop je van zelf tegen je kapitein aan

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *